Miód Kruszynowy

Kruszyna jest gatunkiem rodzimym, pospolicie rosnącym na terenie prawie całej Polski, głównie na nizinach i w niższych położeniach górskich. Występuje w podszyciu rozmaitych zbiorowisk leśnych od suchych borów iglastych, poprzez różne lastalerz_witamin_miody_lesnyy mieszane i liściaste, do bagiennych olsów. Rośnie także na torfowiskach i mokrych łąkach. Na niektórych siedliskach, np. w lesie brzozowo-dębowym, rośnie często bardzo licznie. Preferuje miejsca wilgotne, dobrze znosi ocienienie.
Dorasta do 5 m wysokości, gałązki bardzo łatwo się łamią, od czego też krzew przyjął swoją nazwę (kruche gałązki), owocuje niejadalnymi dla człowieka owocami, jednak uwielbianymi przez ptaki. Owoce dojrzewają nierównocześnie, więc w czasie dojrzewania występują na gałęziach w różnych kolorach: zielonym, czerwonym, fioletowym, czarnym. Zjedzone w większych ilościach powodują u ludzi wymioty i silną biegunkę.
Kwiaty drobne, wyrastają po 2–10 z kątów liści na krótkich szypułkach, zielonkawe z zewnątrz, białe wewnątrz, kwitną od maja do września.
BARWA, SMAK I AROMAT
Miód z kruszyny zbierany jest w maju i czerwcu. Barwa ciemna złocista, do jasnej bursztynowej, w zależności od pory zbioru i stanu skupienia. Posiada bardzo specyficzny, łatwo rozpoznawalny, delikatny smak.
SKŁAD I ZASTOSOWANIE:
Kruszyna ze względu na duże ilości glikozydów, a także garbniki, alkaloidy peptydowe, flawonoidy, saponiny i związki mineralne, wspomaga leczenie układu pokarmowego, jest stosowana w przewlekłych zaparciach – pobudza perystaltykę jelit (kora z kruszyny wchodzi w skład mieszanek ziołowych o działaniu przeczyszczającym), a także wspomaga odchudzanie.

Związki te mają niestety również działanie uboczne – mogą być przyczyną przekrwienia miednicy małej. Z tego powodu nie może być stosowana przez kobiety w ciąży lub w czasie okresu, a także osoby z hemoroidami, świeżo po zabiegach operacyjnych lub cierpiące na zapalenie któregoś z narządów wewnętrznych jamy brzusznej.