talerz_witamin_owoce_roza

Roża

talerz_witamin_owoce_rozaRóża ma 10 razy więcej witaminy C niż czarna porzeczka i 100 razy więcej niż jabłka. Jest wręcz niezbędna podczas przeziębienia, kataru, grypy i innych infekcji. Dzika róża jest równie piękna dla zmysłów estetycznych, jak cenna dla lecznictwa.
Dawniej róża była wykorzystywana w leczeniu chorób, powstających w wyniku niedoboru witamin. Już kilka owoców róży zapewnia dzienną dawkę witaminy C, zawierają one również witaminy: A, B1, B2,E, K, flawonoidy, garbnik, kwasy organiczne, kwas jabłkowy, olejek eteryczny, pektyny, sole mineralne, żelazo, kwas askorbinowy. Witamina C nie jest wytwarzana samodzielnie przez organizm człowieka, a mimo to potrzebujemy jej do wspomagania krzepliwości krwi oraz przyswajania żelaza przez organizm. Niedobór prowadzi do poważnej choroby, której doświadczali dawni żeglarze i polarnicy – szkorbutu.
W kuchni polecana jako dodatek do duszonego lub pieczonego mięsa, z róży można przyrządzić też syrop lub konfiturę. Znana jest także jako źródło wybornego relaksu w postaci kąpieli w płatkach.
Działa lekko przeciwskurczowo i moczopędnie. Uzupełnia niedobory witaminy C. Może być stosowana w chorobie przeziębieniowej, w nadmiernej kruchości ścian naczyń włosowatych, w kamicy nerkowej i żółciowej. Pomaga przy zaburzeniach trawienia, bólach brzucha i przeziębieniach. Ponadto wykazuje działanie: wzmacniające, moczopędne, przeciwwirusowe i rozkurczowe. Podnosi ogólną odporność organizmu.

Płatki róży

Płatki róży zawierają witaminę C, karoten, witaminy z grupy B, witaminę K, która jest podstawą prawidłowej homeostazy. Ponadto zawierają:

  • wapno wpływające na przemianę materii oraz asymilację pożywienia,
  • potas niezbędny do normalnej aktywności serca,
  • miedź, która uczestniczy w różnicowaniu się komórek we krwi oraz poprawia aktywność gruczołów dokrewnych,
  • jodynę która korzystnie wpływa na gruczoł tarczycy.
talerz_witamin_miody_klonowy

Miód Klonowy

talerz_witamin_miody_klonowyJest miodem wiosennym pochodzącym z nektaru miododajnych drzew klonu. Posiada właściwości charakterystyczne dla wiosennych miodów. Okres nektarowania klonów jest zbieżny  z nektarowaniem rzepaku.

BARWA
Charakteryzuje się ciemnym kolorem, który to fakt niejako łamie stereotypy, że miody wczesne są jasne, a im później pozyskiwane, tym  ciemniejsze. Po skrystalizowaniu koloru jasnokremowego.

SMAK i AROMAT
W smaku bardzo  łagodny, delikatny, drobnoziarnisty, przypomina nieco syrop klonowy, z nutą karmelu. Z uwagi na dużą zawartość fruktozy polecany dzieciom.

WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE
Jest lekkostrawny,  wzmacnia organizm  i odporność,  dodaje energii i witalności. Stosowany przy przeziębieniach, alergiach, katarze siennym, chorobach serca. Działa krwiotwórczo, a zarazem oczyszcza krew.

talerz_witamin_miody_malinowy

Miód Malinowy

talerz_witamin_miody_malinowyMiód malinowy przywodzi na myśl najcieplejsze dni lata. Jest miodem oryginalnym i stosunkowo rzadko spotykanym. Malina kwitnie około 3 tygodnie, a rozpoczyna kwitnienie z końcem maja. To właśnie wtedy pracowite pszczoły zbierają najsłodszy malinowy nektar. Istnieją także odmiany kwitnące w drugiej dekadzie sierpnia, a cykl ten trwa nawet do początków listopada lub do pierwszych przymrozków. Warto zapytać z których odmian jest miód, bo różnice smakowe i zapachowe są jak najbardziej widoczne. Wczesne maliny są większe, słodkie z lekkim odcieniem kwaskowym. Te jesienne są znacznie mniejsze, ale równie jak nie bardziej słodkie od swoich wiosennych kuzynów, a ze względu na chłodniejszą aurę, w której kwitną, nie są „podgryzane” przez robaczki, larwy i inne insekty. Istnieją także maliny dziko rosnące – leśne, których smak przypomina odmiany wczesnowiosenne, ale bez tak wyraźnego posmaku kwaskowego.
BARWA
Miód malinowy charakteryzuje się kolorem złocistym, po skrystalizowaniu jaśnieje, staje się wtedy prawie śnieżnobiały, bardzo szybko krystalizuje.
SMAK i AROMAT
Wonią przypomina zapach kwiatów malin, z lekką nutą cytrynową.
SKŁAD i ZASTOSOWANIE
Najliczniejszą grupę związków w miodzie stanowią węglowodany. W największej ilości monosacharydy: glukoza  (~34%) i fruktoza (~39%). Istotnym czynnikiem wpływającym na smak miodu są kwasy organiczne. W największej ilości występują kwasy: glukonowy, jabłkowy i cytrynowy. Zasadniczą grupą związków decydującą o smaku i aromacie miodu są olejki eteryczne pochodzące z nektaru. Łącznie z miodu wyodrębniono ponad 50 substancji aromatycznych, wśród których znajdują się wyższe alkohole alifatyczne, aldehydy i ketony, a także estry  i związki polifenolowe. Barwa miodu uzależniona jest od obecności różnych barwników. Największe znaczenie maja karotenoidy, głównie β-karoten i ksantofil. Do najważniejszych enzymów, pochodzących głównie ze śliny pszczoły, należy zaliczyć inwertazę, która powoduje rozpad sacharozy do glukozy i fruktozy, α-amylazę  i β-amylazę, prowadzące do przemiany polisacharydów  do dekstryn, a następnie do cukrów prostych. Ponadto miód zawiera pewne ilości mikroelementów: potas, chlor, fosfor, magnez, wapń, żelazo, mangan, kobalt  i inne. W miodzie stwierdzono również występowanie substancji o charakterze hormonalnym. Ważne zadanie spełnia acetylocholina. Miód zawiera także niewielkie ilości witamin: B1, B2, B6, B12, kwas foliowy, kwas pantotenowy i biotynę. Wartość kaloryczna 100 g miodu waha się w granicach 320–330 kcal. Dominujący udział cukrów prostych – glukozy i fruktozy, decyduje o właściwościach wzmacniających miodu. Cukry te są wchłaniane w układzie pokarmowym bezpośrednio do krwi, gdzie w zależności od potrzeb przetwarzane są w energię lub odkładane w wątrobie w postaci glikogenu.
Miód malinowy jest lubiany zwłaszcza przez dzieci i jest im też z innych względów szczególnie dedykowany. Doskonale nadaje się do sporządzania napojów orzeźwiających i słodzenia. Miód malinowym jest cennym produktem odżywczym, zwłaszcza dla ludzi wyczerpanych pracą fizyczną czy umysłową. Obecnie miód wchodzi w skład diety: sportowców, alpinistów, płetwonurków. Cukry proste biorą też udział w detoksykacji, chroniąc w pewnym stopniu przed działaniem zanieczyszczonego środowiska oraz obniżając toksyczne działanie alkoholu, nikotyny  i innych używek.
WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE
Obecna w miodzie acetylocholina obniża ciśnienie i poprawia krążenie krwi, natomiast cholina działa ochronnie na wątrobę oraz zwiększa wydzielanie żółci. Jony metali zawarte w miodzie stymulują produkcję czerwonych ciałek krwi i hemoglobiny. Antybakteryjne właściwości miodu są wynikiem kompleksowego działania kilku czynników. Jednym z nich jest powstający nadtlenek wodoru. Bakteriostatyczne działanie miodu wywołane jest także jego wysokim ciśnieniem osmotycznym, jak również może być to efekt działania olejków eterycznych i flawonoidów, występujących w miodzie w niewielkich ilościach. Miód odznacza się również właściwościami przeciwzapalnymi, odnawiającymi i oczyszczającymi. U dzieci spożycie miodu wzmaga rozwój umysłowy i zwiększa odporność na choroby. Dzieci w wieku 1–4 lat powinny dostawać 7 g (1 łyżeczka) dziennie, dzieci w wieku 5–12 lat powinny spożywać 15–40 g miodu dziennie.

talerz_witamin_miody_mniszkowy

Miód Mniszkowy

talerz_witamin_miody_mniszkowyZakwalifikowany przez znawców i smakoszy do bardzo szlachetnych, ale to niełatwy do pozyskania miód ponieważ pszczoły bardzo często wykorzystują go jako pożytek rozwojowy. Poszukiwany z uwagi na walory smakowe i nie tylko. Powstaje z nektaru kwiatów mniszka pospolitego, popularnie zwanego dmuchawcem lub mleczem. Masowo kwitnie w maju, dlatego też bywa nazywany „miodem majowym”, ale dobrze „nektaruje” tylko w czasie niemal upalnych dni. Co ciekawe, położenie terenu, na którym kwitnie mniszek wpływa w sposób niebagatelny na jego kolor, smak, walory zapachowe i konsystencję. W niektórych zakątkach naszego kraju uchodzi za najsłodszy z polskich miodów. Krystalizuje szybko, przybierając drobnokrystaliczną konsystencję. Przed skrystalizowaniem jest bardzo gęsty, ciągliwy. W celu przywrócenia pierwotnej konsystencji należy słoik poddać „kąpieli wodnej” w temp. do 40 stopni, co z resztą można powtórzyć przy wszystkich skrystalizowanych gatunkach miodów. Chronić przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych.
BARWA
Miód z mniszka ma barwę jasnokremową przez żółtą, aż do jasno pomarańczowej, gdyż taki kolor ma pyłek kwiatowy mniszka lekarskiego.
SMAK i AROMAT
W zależności od pogody, rejonu geograficznego i urodzaju, zdarzają się partie bardzo słodkie, z głębokim i przyjemnym aromatem mniszka.
SKŁAD i ZASTOSOWANIE
Miód mniszkowy zawiera karotenoidy, triterpeny, białka, witaminę B2 i witaminę C oraz biopierwiastki, takie jak żelazo, potas, mangan i fosfor. Wśród cukrów prostych zawiera fruktozę (41,5%) w przewadze nad glukozą (35,6%). Warto również wspomnieć o występowaniu w tej odmianie miodu choliny, ważnego składnika lecytyny, acetylocholiny i innych fosfolipidów o wielokierunkowym działaniu na komórki i układy organizmu. Pod względem walorów leczniczych bardzo cennym oddziaływaniem biologicznym miodu mniszkowego jest jego ochronne działanie na wątrobę i drogi żółciowe. Dzięki zawartości choliny obniża poziom lipidów w wątrobie, oraz działa łagodnie żółciopędnie. Korzystne działanie powyższego miodu w tych schorzeniach wynika ze stosunkowo niskiej zawartości aminokwasów i biopierwiastków, jak również pomocnego w tych stanach łagodnego działania moczopędnego.
WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE
Miód mniszkowy należy do miodów o niskiej aktywności antybiotycznej. Stosowany w chorobach: serca, wątroby, dróg żółciowych (dzięki zawartej w miodzie mniszkowym cholinie, obniża się poziom lipidów w wątrobie i zwiększa efekt żółciopędny), nerek, pęcherza i dróg moczowych, dolegliwościach reumatycznych, niedokrwistości i schorzeniach żołądka. Polecany w stanach wyczerpania psychofizycznego i ogólnym osłabieniu. Działa wzmacniająco na układ odpornościowy. Miód ten doskonale przyśpiesza gojenie wszelkich ran.