Miód Rzepakowy

talerz_witamin_miody_wrzosowyTo jeden z najpopularniejszych miodów w naszym kraju. Bardzo szybko krystalizuje (niejednokrotnie jeszcze w samych plastrach, tuż po wyjęciu z ula), dlatego aby cieszyć się jego płynną postacią, należy go spożywać tuż po terminie zbioru, który przypada na przełom kwietnia i maja.
BARWA
W  stanie płynnym (patoka) jest prawie bezbarwny lub słomkowy. Krupiec (miód  skrystalizowany) przyjmuje barwę białą lub kremowo-piaskową.
SMAK i AROMAT
Smak i zapach miodu jest miodu jest łagodny, lekko mdły, czasem gorzkawy, jednak jest na tyle charakterystyczny, że wyczuwalny jest w miodach pitnych jeszcze po 2 latach.
SKŁAD i ZASTOSOWANIE
W składzie tego miodu występują: olejki eteryczne, garbniki, związki goryczowe, flawonoidy, witaminy z grupy B, K i C, kwas nikotynowy, cholina, kumaryna, saponiny, śladowe ilości alkaloidów oraz żelazo, będące składnikiem hemoglobiny i transporterem tlenu w organizmie. Miód rzepakowy należy do „rodziny” miodów bogatych w bor – pierwiastek niezbędny do budowy tkanki kostnej oraz prawidłowego funkcjonowania tarczycy i śledziony.
WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE
Z uwagi na wysoką zawartość glukozy – łatwo przyswajalnej przez organizm, stanowi wartościową odżywkę regeneracyjną w stanach wyczerpania fizycznego i psychicznego. Miód rzepakowy zaleca się zwłaszcza w geriatrii jako napój na bazie 1 łyżki stołowej miodu, rozpuszczonej w szklance wody. Duża zawartość cukrów prostych, czyni go nieodzownym „wspomaganiem” w chorobach serca, naczyń wieńcowych i układu krążenia. Glukoza wzmacnia siłę skurczu mięśnia sercowego, rozszerza naczynia wieńcowe, przyczyniając się do lepszego zaopatrzenia serca w tlen i składniki odżywcze, obniża ciśnienie, usuwa wodę z tkanek i przyczynia się do zmniejszenia obrzęków. Podobną rolę spełnia fruktoza. Wg naukowców, cukier ten szybciej ulega przemianom metabolicznym, dostarczając w krótszym czasie energii do pracy mięśnia sercowego, a potas i magnez, przyczyniają się do zahamowania procesu miażdżycowego. Stosowany jest także w chorobach wątroby oraz przy stanach zapalnych górnych dróg oddechowych. Stosowany zewnętrznie, w przypadku oparzeń, zapobiega tworzeniu się pęcherzy i związanych z nimi infekcjami. Przyspiesza proces ziarninowania a w następstwie gojenia ran.