Miody tradycyjne

Miody_strona_główna_grafika_2

W wielu kulturach zwany „płynnym złotem”, był pierwszym w historii dodatkiem słodzącym.
W nordyckiej Walhalli, pod czujnym okiem Odyna, polegli w chwale, na polu boju wojownicy popijają miód z rogów podawanych przez Walkirie.
Starożytni Egipcjanie wierzyli, że pszczoły, to ożywione łzy boga słońca Ra. Owady te były otaczane wielkim kultem, a miód mogli spożywać tylko najwięksi dostojnicy.
„Rzeczy pierwszej potrzeby dla życia człowieka – to: woda, ogień, żelazo i sól, mąka pszenna, mleko i miód…” – czytamy w Mądrościach Syracha.
Biblijna „ziemia obiecana” płynęła mlekiem i miodem. Król Salomon radził: „Jedz synu miód, bo jest dobry i przedłuży dni twego żywota”.
Gościł na stołach bogatej szlachty za Króla Kazimierza i ubogich chłopów jeszcze za panowania Piastów.
Miód jest stosowany w medycynie od ponad 4000 lat i doskonale znane są jego niezwykłe właściwości antybakteryjne, przeciwzapalne i antyoksydacyjne. Może być wykorzystywany do leczenia wielu problemów zdrowotnych, od infekcji bakteryjnych górnych dróg oddechowych przez problemy gastryczne i choroby oczu, po choroby skóry czy poparzenia. Był używany do celów leczniczych przez samego Arysrysunek ściennytotelesa i Dioscoridesa.
Najstarszy dowód na podbieranie miodu pszczołom pochodzi sprzed 6 tys. lat i znajduje się na ścianie hiszpańskiej jaskini w Arana koło Walencji. Rysunek naskalny przedstawia wspinającego się na drzewo po miód człowieka, wokół którego latają pszczoły.
A co dziś o nim wiemy?

Miód – słodki produkt spożywczy, wytwarzany przez pszczoły i owady, poprzez przetwarzanie nektaru kwiatowego lub innych słodkich soków roślinnych. Pszczoły gromadzą go w plastrze, gdzie ulega dojrzewaniu. W zależności od surowca, z jakiego powstał miód, wyróżnia się miody:

  • nektarowe (kwiatowe)
  • spadziowe
  • mieszane (nektarowo-spadziowe lub spadziowo-nektarowe)

Miód może mieć konsystencję gęstego płynu lub stałą, a barwę od białej, poprzez jasnożółtą aż do brunatno-brązowej. W postaci płynnej nosi nazwę patoka, w postaci zestalonej (skrystalizowanej) krupiec.

Powstawanie miodu
Miód produkują pszczoły, znosząc do ula nektar kwiatowy lub spadź. Pod wpływem enzymów i kwasu mrówkowego sacharoza przekształca się w organizmie pszczoły w cukry proste – glukozę i fruktozę, których mieszaninę potocznie zwie się miodem.

Skład chemiczny miodu
Najliczniejszą grupę związków w miodzie stanowią węglowodany, a dalej: monosacharydy: glukoza i fruktoza, kwasy organiczne, olejki eteryczne, wyższe alkohole alifatyczne, aldehydy i ketony a także estry i związki polifenolowe. Barwa miodu uzależniona jest od obecności różnych barwników. Największe znaczenie maja karotenoidy, głównie ß-karoten i ksantofil. Spośród białek występujących w miodzie ważną rolę biologiczną spełniają enzymy, pochodzące głównie z gruczołów ślinowych pszczół. Do najważniejszych należy zaliczyć inwertazę, która powoduje rozpad sacharozy do glukozy i fruktozy, α-amylazę i β-amylazę, prowadzące do przemiany polisacharydów do dekstryn a następnie do cukrów prostych. Ponadto miód zawiera pewne ilości mikroelementów: (potas, chlor, fosfor, magnez, wapń, żelazo, mangan, kobalt i inne). W miodzie stwierdzono również występowanie substancji o charakterze hormonalnym. Miód zawiera także niewielkie ilości witamin – B1, B2, B6, B12, kwas foliowy, kwas pantotenowy i biotynę.

Aktywność biologiczna, wartości odżywcze i lecznicze miodu
Wartość kaloryczna 100 g miodu waha się w granicach 320–330 kcal. Dominujący udział cukrów prostych – glukozy i fruktozy, decyduje o właściwościach wzmacniających miodu. Miód jest cennym produktem odżywczym, zwłaszcza dla ludzi wyczerpanych pracą fizyczną czy umysłową. Obecnie miód wchodzi w skład diety: sportowców, alpinistów, czy płetwonurków. Cukry proste biorą też udział w detoksykacji, obniżając toksyczne działanie alkoholu, nikotyny i innych używek. Obecna w miodzie acetylocholina obniża ciśnienie i poprawia krążenie krwi, natomiast cholina działa ochronnie na wątrobę oraz zwiększa wydzielanie żółci. Jony metali zawarte w miodzie stymulują produkcję czerwonych ciałek krwi i hemoglobiny. Antybakteryjne właściwości miodu są wynikiem kompleksowego działania kilku czynników. Jednym z nich jest powstający nadtlenek wodoru. Miód odznacza się również właściwościami przeciwzapalnymi, odnawiającymi i oczyszczającymi. U dzieci spożycie miodu wzmaga rozwój umysłowy i zwiększa odporność na choroby. Dzieci w wieku 1–4 lat powinny dostawać 7 g (1 łyżeczka) dziennie; dzieci w wieku 5–12 lat powinny spożywać 15–40 g miodu dziennie.
Nie należy podawać miodu dzieciom poniżej 1 roku życia ze względu na naturalnie występujące w miodzie bakterie Clostridium botulinum, które mogą doprowadzić (bardzo rzadkie przypadki) do zachorowania na botulizm dziecięcy.

Miód Akacjowy

Miód Spadziowy

Miód Lipowy

Miód Wrzosowy

Miód Pomarańczowy

Miód Rzepakowy

Miód Ogórecznikowy

Miód Nektarowo-spadziowy

Miód Nawłociowy

Miód Mniszkowy

Miód Malinowy

Miód Leśny

Miód Lawendowy

Miód Łąkowy

Miód Konicznynowy

Miód Klonowy

Miód Kasztanowy

Miód Gryczany

Miód Eukaliptusowy

Plaster miodu

Propolis

Pyłek kwiatowy

Pierzga

Miód Kruszynowy

Miód Wielokwiatowy

Miód Jeżynowy

Mleczko pszczele

Miód Tymiankowy

Miód Faceliowy

Miód z Ostropestu

Miód Cząbrowy

Miód Szałwiowy