MGO czy UMF, czyli jaki Miód Manuka wybrać?

talerz_witamin_zdjecia_manuka_2ok

Obecnie na rynku polskim możemy znaleźć dwa rodzaje Miodów Manuka, a dzieląca je różnica polega na sposobie i metodzie określania jakości miodu, a mówiąc precyzyjnie – siły unikalnych właściwości tego miodu. W tym miejscu dochodzimy to meritum.
Istnieją dwie metody badawcze – MGO™, bardziej popularna i uznana oraz UMF® - bazująca na testach NPA (Non Peroxide Activity).

Metoda MGO™ polega na badaniu stężenia methylglyoxalu, naturalnie wytwarzanej w miodzie substancji, zidentyfikowanej w drodze badań i testów laboratoryjnych, jako ta, która odpowiada za unikalne właściwości miodu Manuka. Badanie stężenia MGO™ jest wykonywane z wykorzystaniem wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC). Metoda MGO umożliwia zmierzenie aktywności Miodów Manuka bez użycia nadtlenku wodoru. Odchylenia w wynikach badań próbek z tej samej partii nie przekraczają 2%.

Metoda UMF® wykorzystuje biologiczne testy NPA (Non Peroxide Activity), które ze względu na szereg czynników dają nieprecyzyjne wyniki, a do jej zastosowania niezbędne jest użycie nadtlenku wodoru. Główną wadą badania NPA jest niska powtarzalność wyników badań próbek pochodzących z tej samej partii, a wynika to z trzech podstawowych czynników:

  • gęstości miodu – różne próbki miodu mogą mieć różną gęstość, a więc poszczególne próbki w różny sposób rozlewają się na podłożu agarowym (podłoże używane do badania jałowości);
  • czynnika ludzkiego – pracujący w laboratorium analitycy muszą samodzielnie, w drodze obserwacji, ocenić zakres aktywności miodu, a ponieważ poszczególni pracownicy dokonują pomiarów w różny sposób, wyniki także skutkują pewnymi odchyleniami;
  • problemu z podłożem i bakteriami na nim zawartymi – bakterie rozprzestrzeniają się na nim w sposób różnorodny, a więc płytka nie jest jednolicie pokryta bakteriami.

W metodzie UMF skala błędu może wynosić nawet 25 %. Sam twórca metody UMF, prof. Peter Molan zwraca uwagę na ten problem:

„Pszczelarze informują, że dla tego samego miodu otrzymują różne wyniki z różnych laboratoriów. Jest również wiele skarg na słabą powtarzalność wyników badań tego samego miodu wysyłanego wielokrotnie do tego samego laboratorium.”

Podobnego zdania jest kierowniczka laboratoriom NZ Labs. Niski poziom powtarzalności określiła jako jeden z głównych problemów, z którym laboratoria używające metod NPA nie mogą sobie poradzić.

„Drugim dotkliwym problemem (…) jest powtarzalność wyników dla miodów z wysokim stopniem aktywności (20+). Niestety jest to coś, z czym nie możemy sobie poradzić, gdyż metoda sama w sobie nie daje równie powtarzalnych wyników w przypadku wysokich i niskich poziomów aktywności.”